Een irrigatie project ergens in Afrika, een fictief verhaal

Er wordt een bezoek gepland door een paar mensen van de EU aan een project in een Afrikaans land. Uiteindelijk zijn het er 10 of wel meer die meegaan. De ene neemt  zijn vrouw mee, de andere zijn naaste  adviseurs, iemand anders wordt beloond voor iets wat hij heeft gedaan voor zijn baas en nog een ander wil wel graag meegaan, hij is immers nog nooit in Afrika op bezoek geweest. Bij het aankomen in het mooiste hotel van de stad hebben ze een lange vermoeiende reis achter de rug. De rest van de dag zullen ze de tijd spenderen met het lezen van hun dossiers in de nabijheid van verschillende fantastische restaurants, een prachtige zwemkom en verschillende bars met allerlei exotische drankjes, kosten die allemaal kunnen worden terug betaald door een onkostenvergoeding.

De tweede dag is er een bezoek gepland aan een irrigatie project. Over een oppervlakte van een paar hectaren worden er door een tiental boeren, gedurende de 6 droge maanden van het jaar groenten gekweekt. Tomaten, komkommers, pepers, sla en nog andere groenten. Voor de vertegenwoordigers van de EU worden twee zeer comfortabele, bijna nieuwe, busjes voorzien. Het kan toch niet dat één van deze busjes in 'the middle of noware' technische problemen zou krijgen en dat daadoor het hele gezelschap vertraging zou oplopen. Iedereen kan in dat geval in één busje de reis verder zetten. De rit naar het project duurt vele uren heen en terug. Dat valt eigenlijk wel mee in een comfortabel busje  met een goede werkende airco. Rond de middag komen ze aan bij het project. Het eerste half uur heeft iedereen het over hoe warm het er toch is, hoe veel stof er is. Een auto, een bromfiets, een fiets veroorzaakt daar steeds opnieuw veel stof, waardoor je gsm, fototoestel, filmtoestel, zonnebril, haren, kleren en schoenen allemaal onder het stof komen te zitten. Er worden vele foto's genomen en er wordt gefilmd. De vertegenwoordiger van de EU geeft dan een toespraak, opgesteld door ambtenaren, vanuit het verre Europa. Uiteraard kunnen ze maar een paar uurtjes blijven want voor de veiligheid moet het hele gezelschap voor het donker is, voor 18H00, weer in het hotel zijn.

Aangekomen in het hotel is er iemand die helemaal onderaan zijn broek een vlek vaststelt, een vlek die echter niemand anders opmerkt. Onmiddellijk wordt deze broek naar de wasserij van het hotel gestuurd. Een dag later gaat het gesprek tijdens een lekker diner over feit dat zijn broek is teruggekomen uit de wasserij van het hotel, met nog steeds de vlek op zijn broek. Zolang die vlek niet is verwijderd kan hij die broek toch niet dragen. Buiten zijn maatpak heeft hij immers maar twee broeken meegebracht.

Tijdens een ander diner in een gezellig lokaal restaurantje gaat het gesprek over het feit dat er hier toch zo weinig keuze is van wijnen. Een lokale tafelbediende gebruikt de verkeerde glazen voor de wijn, waar hij prompt over wordt aangesproken. Ze verwachten van deze tafelbediende dezelfde service zoals wij dat gewoon zijn bij ons thuis. Ze hebben dan voor de lokale mensen die mede zijn uitgenodigd voor het diner en de tafelbediende toch een beetje 'beschaving' bijgebracht.

Terwijl ze toch in Afrika zijn, kunnen ze dan toch een vergadering houden, met lokale mensen, vertegenwoordigers van de overheid, of  NGO's die dan naar het hotel kunnen  komen. De pers is aanwezig voor de foto's en om te filmen. En ja, 's avonds zie je op de lokale TV allerlei van die gelegenheden waar donoren, NGO's , ter gelegenheid van allerlei evenementen toespraken geven. Tijdens  deze vergadering zijn er vertegenwoordigers van de EU die ergens wel één van hun dossiers 'vergeten' zijn en voor wat het waard is, wordt de belofte gemaakt dat een antwoord op de gestelde vragen, later wel zal worden gecommuniceerd. Of beter nog , nadien kun je nog altijd een 'consultant' aan 1000 Euro per dag naar Afrika sturen om de zaken alsnog te gaan uitleggen.

De dag nadien moet iedereen zich voorbereiden op de reis naar huis, cadeautjes of een aandenken kopen en uitrusten in de nabijheid van de zwemkom en tegen vrijdagavond is iedereen weer thuis.

Wat moet 'die' Afrikaan daarvan denken, die chauffeur, die lokale begeleider, die lokale NGO medewerkers, de lokale medewerkers van het project, die hotelbediendes, die lokale politiekers, van die EU vertegenwoordigers, die in sneltreinvaart eens op bezoek komen en daarvoor beschikken over naar hun normen enorme financiële mogelijkheden. Wat ze zich zeker zullen herinneren van dit bezoek zal dan wel juist dit zijn. Misschien denken ze wel vanuit hun eigen wereld dat dit de oplossing is voor al hun problemen, gewoon het beschikken over zeer veel geld. Ook al deze Afrikanen weten wel dat dit alles weinig of niets wezenlijks bijdraagt tot een nuttigere Internationale Samenwerking. Sommigen onder hen hebben dit al vele malen meegemaakt en hebben daar hun eigen bedenkingen bij. Later zal de EU dit project in zijn geheel zelf wel evalueren. Daar hebben natuurlijk al die Afrikanen, degenen die de hulp ontvangen, weinig of niets in de pap te brokkelen.

Kosten van tickets, hotel, onkostenvergoeding, het salaris voor een week voor iedereen, zal toch wel 50.000 Euro of meer zijn. Dat is het inkomen van een 150 tal mensen voor een gans jaar, met het inkomen van één dollar per dag. Dat is dan ook het inkomen van mensen die gedurende 6 maand van het jaar, wegens te droog, niet aan landbouw kunnen doen en dus irrigatie projecten nodig hebben om hun inkomen te verhogen.

In Afrika kun je na afgestudeerd te zijn, wel tot 200 Euro per maand verdienen, werkend voor een NGO. Voor een bedrag van 50.000 Euro kan je daarvoor best 20 Afrikaanse medewerkers voor een gans jaar laten werken. Wetenschappers die in een ver afgelegen dorpje onderzoek doen en lokaal samen met de armste onder de armen leven, kunnen met dat bedrag wel een jaar aan onderzoek doen. Een uitgezonden NGO medewerker naar een Afrikaans land, kan met dat bedrag wel een jaar aan het werk.

Het project zelf bestaat uit een aantal pompen en 100 den meters buizen. Uiteindelijk zullen deze reis en nog andere bezoeken aan dit project veel meer kosten dan het project zelf.

Guido Van Rossen
E-mail : guido.van.rossen@telenet.be